• Het aantal coming-outmomenten neemt toe. En alhoewel het meestal bevrijdend is, mag het al stilaan stoppen. Het begint te voelen alsof ik aan iedereen apart iets moet uitleggen — alsof mijn identiteit telkens opnieuw moet worden goedgekeurd voor ze mag bestaan.

    Die gedachte is vooral gegroeid na mijn laatste ervaring. De persoon in kwestie keek me zichtbaar geschrokken aan, zei verkrampt dat ik niet moest verwachten dat ze me anders zou aanspreken, en voegde eraan toe dat ze het moeilijk heeft met dat onderwerp. Achteraf kwam er wel begrip, maar het blijft door mijn hoofd spoken.

    Ik begrijp dat zo’n gesprek bij sommigen ongemak oproept. Verandering schuurt, zeker als het raakt aan hoe we gewoon zijn naar de wereld te kijken. Toch is het opvallend hoe vaak een coming-out nog aanvoelt als een moreel moment: alsof anderen me moeten valideren.

    Maar een identiteit is geen standpunt. Je bent het er niet mee eens of oneens, net zoals je niet akkoord gaat met iemands lengte of huidskleur.
    Er valt niets te beoordelen. Alleen te erkennen dat iedereen zijn eigen waarheid leeft, ook als die buiten het vertrouwde kader valt.

    Ik hoop dat het ooit zover komt dat zulke gesprekken niet langer beladen zijn. Dat een mededeling gewoon een mededeling mag zijn zonder verklaring, debat of oordeel. Want zolang er meningen bestaan, heb ik bevestiging nodig — en zolang ik bevestiging nodig heb, bestaan die meningen. En zo houd ik, ongewild, het systeem in stand dat ik eigenlijk wil overstijgen.

    I keep fighting voices in my mind that say I’m not enough
    Every single lie that tells me I will never measure up

    The only thing that matters now is everything you think of me

  • Deze blog is vaak een plek om negatieve zaken van me af te schrijven, maar ik wil niet dat alleen de moeilijke hoofdstukken bewaard blijven. Ook de kleine, positieve momenten verdienen hun plaats hier.

    Voor mezelf. Voor als ik later terugkijk en wil zien hoe ver ik gekomen ben.
    Misschien zelfs voor mijn kinderen, als ze ooit steun of houvast zoeken om het te begrijpen. Zelfs voor de nieuwsgierige naasten 🙂

    Dus, hier een paar dingen die me goed doen, die me hoop geven, die maken dat deze reis niet enkel worsteling is maar ook schoonheid in zich draagt:

    • Genderdysforie was mijn halve leven mijn donkere passagier, ook al kende ik er toen geen naam voor. Een geheim dat ik in stilte droeg. En die stilte maakte het vuil. Vandaag heeft het een naam. Vandaag is het geen geheim meer. En daardoor voelt het lichter. Puurder.
    • Ik heb altijd een obsessie gevoeld. Een jaloezie. Een pijn bij het zien van mensen die konden zijn wie ze wilden. Vandaag is die last verdwenen. Helemaal. Ik voel me eindelijk evenveel waard als ieder ander.
    • Telkens er wind door mijn haar waait, er stof langs mijn huid strijkt, ervaar ik vrijheid en kracht. Als ik juwelen aandoe, mijn make-up afrond, mijn spiegelbeeld zie, dan klopt het. Eindelijk.
    • Als mensen mij Britt noemen. Als ze vrouwelijke voornaamwoorden gebruiken. Dan voel ik me erkend. Gezien. Gevalideerd.
    • De blik in de ogen van de mensen aan wie ik het vertel. Het intense gevoel dat ze me eindelijk zien voor wie ik ben. De warmte die ik voel als ze me begrijpen, me mezelf willen laten zijn.
    • En vooral: hoe mijn gezin al die veranderingen draagt. Hoe de intensiteit van onze warmte toeneemt. Hoe ik hun puurheid kan beantwoorden met de mijne.
    • En dan zijn er nog de kleine gelukjes: huidverzorging, mooie nagels, een kledingstuk dat past…

    Omdat ook die in de analen mogen verschijnen.
    Zo wordt mijn reis niet alleen een verhaal van strijd, maar ook van helderheid, warmte en liefde die blijft.

  • Ik ben introvert. Ik hou van (sommige) mensen, maar ben er niet altijd handig mee, zeker niet in groep. Ik heb vaak het gevoel een rol te spelen. Aan verwachtingen te voldoen. Kritiek, al dan niet door mezelf, kaatst ik af door mezelf voor te houden dat die niet op mijn echte ik gericht is.

    Maar dat schild wordt kleiner. Zichtbaarder worden betekent dat er steeds minder is om achter te verschuilen. Ik probeer mezelf te tonen, met alle mindere kanten erbij, maar de moed ontbreekt nog te vaak.

    De spiegel maakt het nog harder. Waar kledij kracht gaf, legt ze nu mijn gebreken bloot. Mijn pruik voelt als een verkleedstuk, mijn make-up als een laag die niets verbergt. Alles wat ik gebruik om mezelf te tonen, bevestigt tegelijk de kloof tussen wie ik wil zijn en wie ik ben.

    Het voedt mijn imposter-syndroom. Het laat me aan alles twijfelen. Het fluistert dat ik niet echt ben. Het maakt elke stap verdacht; elke poging mislukt nog voordat ik hem zet. Twijfel. Schaamte. Verraad. Alsof ik een bedrieger in mijn eigen leven ben.

  • Ik vraag me al een tijdje af waarom deze reis zo zwaar weegt. Waarom ik niet gewoon kan genieten van elke stap vooruit. Tot ik besefte dat elke stap dichter bij Britt tegelijk een stap verder van Bart is. Waar ik vroeger verhalen van rouw bij transitie vreemd vond – je blijft toch dezelfde, alleen je expressie verandert? – merk ik nu dat ik er middenin zit.

    Nu mijn gezin betrokken is, HRT zijn eerste sporen nalaat en Britt zichtbaarder wordt, besef ik hoe groot de verandering werkelijk is. Ik draag geen lege rugzak. Ik heb 46 jaar aan ervaringen, kinderen die rekenen op stabiliteit, en een echtgenote die ooit haar hart aan Bart gaf. Zelfs los van de impact op mijn gezin voel ik hoe zwaar de herinneringen van Bart wegen. De vele foto’s in ons huis herinneren me aan onvoorstelbaar gelukkige momenten. Ik koester die, ik ben er trots op. Maar tegelijk voelt het soms alsof ik ze verraad.

    Toch weet ik dat dit erbij hoort. Rouw is nodig om te verwerken, om ruimte te maken voor nieuwe herinneringen. De pijn zal zachter worden.

    In deze kwetsbare periode lijken liefde en herinneringen groter dan ooit. Schuldgevoel blijft, maar ik kan het relativeren door te beseffen dat er zoveel scenario’s bestaan waarin een gezin de perfectie verliest: een scheiding, ziekte, overlijden. Dit is de onze.

    Misschien is liefde niet dat stille, vlekkeloze ideaal van vroeger. Misschien is liefde precies dit: broos, intens, soms pijnlijk, maar altijd echt. Perfect, niet ondanks de barsten, maar net omdat ze er zijn. En misschien is dat precies de moed die ons samen vooruit draagt.

  • Vandaag had ik een consultatie met een plastisch chirurg van het genderteam in het UZ Gent. Met net iets te veel zelfvertrouwen stapte ik de lift in, mezelf wijsmakend dat dit maar een verplicht nummertje was. Een extra offerte om te kunnen vergelijken. En misschien ook omdat mijn reflectie in de ramen uitzonderlijk goed meewerkte.

    De consultatie begon een half uur te laat, maar ik vergaf het hen snel. Waar ik eerder een glad verkooppraatje kreeg, botste ik nu op een academische aanpak: onderzoeken, objectieve adviezen, medische precisie. Geen offerte van twee lijntjes na één gesprek, maar een traject langs drie artsen en een scanner voor ik een finaal oordeel en gedetailleerde kostenraming krijg. Het voelde grondig, bijna geruststellend.

    De terugweg was een ander verhaal. In de auto werd ik overspoeld door chaos, mijn gedachten gingen alle kanten op. Ik wist dat thuis mijn gezin op me wachtte. En dat mijn kinderen voor het eerst Britt zouden zien. Hoe dichter ik ons huis naderde, hoe meer ik op automatische piloot overschakelde. Tot ik de deur van de woonkamer opende en twee paar ogen mij fixeerden. Het moment was stil, ongemakkelijk. Ik vluchtte snel naar boven om me weer om te kleden.

    De avond verliep dubbel. Mijn dochter kroop zwijgend tegen me aan en hield me stevig vast terwijl de televisie doordraaide. Mijn zoon daarentegen worstelde hoorbaar. In zijn bed vertelde hij dat hij het raar vond, dat hij liever zijn papa zag. Maar ook dat hij wil dat ik mezelf kan zijn. Tot daar mijn idee dat hij nog heel immatuur was.

    Nu het huis stil is en iedereen slaapt, voel ik me leeg. Schuldig. Wat doe ik mijn kinderen aan? Waarom leg ik dit gewicht op hun schouders, zet ik hun geluk op het spel? Waarom voelt het alsof er afscheid genomen wordt van wie ik nu ben? Het is loodzwaar. Maar tegelijk ook intens en puur. Ik wil me oprollen en huilen.

  • Vorig weekend bereikte ik een belangrijke mijlpaal. Mijn kinderen stellen steeds vaker vragen, wat aangeeft dat ze mijn transitie steeds meer een plek geven in hun leven. De vele knuffels en liefdevolle woorden die ik van hen ontvang, zeggen alles. Daarnaast is ook mijn schoonmoeder inmiddels op de hoogte, en gelukkig bleek mijn angst ongegrond. Ze zei dat de liefde tussen D. en mij het belangrijkste is, en gaf me – voor het eerst – een knuffel.

    Een dag later wacht er alweer een nieuwe mijlpaal: mijn eerste afspraak bij een gelaatschirurg. Het is iets waar ik maandenlang naar heb uitgekeken, maar nu voel ik me moe en heb ik hoofdpijn. Eigenlijk heb ik niet zoveel zin meer om te gaan. Ik moest mezelf zelfs overtuigen om Britt naar boven te halen, en dat voelt vreemd. Is het omdat ze al een maand weggeweest is door de vakantie? De vakantie heeft me wat afstand doen nemen van Britt, waardoor het lijkt alsof ik nu weer moet wennen aan wie ik ben en wat er gaat komen.

    Tegelijkertijd was die maand zonder Britt een periode waarin het gezinsgeluk voorop stond. De liefde tussen ons vier vloeide, en ik stond soms met ongeloof naar mijn leven te kijken, verwonderd over de diepe verbondenheid die we delen. Het was een tijd van ontspanning en liefde, waar ik gewoon genoot van het samenzijn zonder enige druk, en waarin ik mijn eigen transitie op een meer rustige manier kon ervaren.

    Toch lijkt die transitie noodzakelijk om de golven van emoties te kunnen beheersen. Het is de enige manier om te voorkomen dat de gevoelens die ik weet dat zullen terugkomen, mijn leven weer gaan overheersen. Na al die jaren weet ik dat ze er altijd zullen zijn, en zelfs sterker worden, ook al zijn ze nu tijdelijk stil. Dit is de weg die ik moet volgen om te kunnen zijn wie ik werkelijk ben, zodat ik in de toekomst niet opnieuw gevangen raak in die stormen van verwarring en verdriet.

    Het leven is niet zwart-wit, en mijn transitie ook niet. Het is een pad vol tegenstrijdigheden, momenten van twijfel en zekerheden die soms naast elkaar bestaan. Het is menselijk om zowel vooruit te willen gaan als momenten van terughoudendheid te ervaren. Wat ik nu ontdek, is dat het oké is om niet altijd alles te begrijpen of te voelen zoals ik zou willen. Deze reis is geen rechte lijn, maar een reeks van stappen, groot en klein, die me verder brengt. En ik accepteer die tegenstrijdigheden als onderdeel van mijn verhaal, omdat ze mij maken wie ik ben.

  • Ik heb bewust voor scenario 3 gekozen: eerst zo passabel mogelijk worden voor ik uit de kast kom. Het plan klinkt klinisch, bijna strategisch – en dat is het ook. Deze aanpak laat me toe om rustig te groeien in mijn genderidentiteit, om de fysieke en sociale aspecten van mijn transitie zorgvuldig op te bouwen. Geen impulsieve breuk met het verleden, geen man-in-een-pruik-fase die me de adem afsnijdt nog voor ik goed en wel begonnen ben. Het is een plan met visie. Het beschermt mij én mijn gezin. Het geeft mijn partner, mijn kinderen, en eigenlijk ook mezelf, de tijd om langzaam te wennen aan een nieuwe versie van mij.

    Maar scenario 3 heeft ook een keerzijde. En die is… behoorlijk schizofreen.

    Want hoewel mijn gezin vandaag vrij goed weet waar ik naartoe wil blijft uiterlijk alles exact zoals het was. Er wordt hier thuis nauwelijks over gepraat. Niet ontkend, niet benoemd. Alsof mijn transitie zich ergens in een parallel universum afspeelt. En intussen kopen we nieuwe meubelen. En binnen twee weken komt er zelfs een puppy in huis (Jaja, we kopen onze kinderen om. Ik verwacht elk moment de beker Ouder van het Jaar).

    Maar dat is het wrange aan dit scenario: alles verandert, behalve dat wat zichtbaar is. Mijn lichaam verandert. Mijn klank verandert. Mijn spiegelbeeld raakt in beweging. Maar voor de buitenwereld, zelfs voor wie dichtbij staat, blijft alles in zijn oude plooi liggen.

    Scenario 3 is op papier het meest rationele en strategische pad. Maar het voelt soms als een toneelstuk waarin iedereen zijn tekst kent, maar niemand de eerste repliek durft geven. Er is vooruitgang, jazeker. Maar het speelt zich af ondergronds, zoals wortels van een boom die al groeien voor de eerste takken zichtbaar worden.

    Wat ik mezelf voorhoud: deze stilte is geen stilstand. Het is voorbereiding. Spanning. Wrijving. Het is het nulpunt voor de sprong. En tegelijk: hoe lang kan je een vrouw zijn in je hoofd en je hart, terwijl je elke dag blijft leven als de man die je aan het loslaten bent? Hoe lang kan je zichtbaar niets veranderen, terwijl alles in jou onherroepelijk beweegt?

    Scenario 3 is geen schijnveiligheid, maar het is wél emotioneel belastend. Het vraagt niet alleen geduld, maar ook draagkracht. En net daarom is het goed dat ik dit even benoem.

  • In de categorie ‘je doet wat je moet doen, ook al wil je niet’, ploeter ik verder richting de coming-out naar mijn kinderen. En naar mezelf, naar Britt.

    Vakantie is hier synoniem voor rust. Geen stress, gewoon samenzijn. Misschien ligt het daaraan. Misschien zijn het de hormonen. Maar de stilte in mijn hoofd nodigt niet bepaald uit om de boel op stelten te zetten. Terwijl ik wéét dat dat wel moet. We hebben samen gekozen om dit moment te nemen, om de kinderen mee in het verhaal te trekken. Tijd dus om—hoe moeilijk ook—de stap te zetten.

    Enkele dagen geleden was het zover. Met vier aan tafel. ‘Papa heeft genderdysforie.’ Zo begon ik. Geen idee waarom ik altijd die technische term gebruik, zelfs tegen twaalfjarigen. Uiteraard begrepen ze het eerst niet. Na wat gestamel van mijn kant vroeg mijn zoon uiteindelijk:
    ‘Wil je dan een vrouw worden?’ Mijn antwoord was even snel als ontwijkend: ‘Ik weet het nog niet zeker.’ Ze vonden het raar. Daarna ging het gewone leven gewoon weer verder.”

    We hebben nog gevraagd of ze vragen hadden, maar ze wílden er niet over praten. Dat was duidelijk.

    Veel makkelijker is het er niet op geworden.

    In de tweede week van augustus gaan we samen naar de psycholoog. Ik kijk er niet naar uit.

  • We hebben een systeem gebouwd waarin alles werkt. De dagen volgen elkaar op in patronen die bekend zijn. De kalender is gevuld, de afspraken zijn gemaakt, de rolverdeling is duidelijk. Het is een kleine wereld waarin de voorspelbaarheid zo efficiënt is geworden dat er nauwelijks nog frictie overblijft. En dat voelt veilig.

    Misschien té veilig.

    Want ergens in die veiligheid is iets vast komen te zitten. Er is een traject gestart—transitie, verandering, groei—en dat heeft een naam gekregen: Britt. Maar de laatste tijd is het alsof ik die naam minder uitspreek, zelfs in mijn hoofd. Niet omdat ze verdwenen is, maar omdat er twijfel is over wat haar plaats nog is in dit systeem.

    Misschien is dit rust, misschien is dit verlamming. Dat onderscheid is niet eenvoudig te maken. Pauzes kunnen twee dingen zijn: ruimte om te voelen, of een manier om te vermijden.

    Er is geen acute beslissing nodig. Maar er is wel de realiteit dat stilstaan een prijs heeft. Een systeem dat perfect werkt, houdt zichzelf in stand.
    Het voorkomt instorting, maar ook beweging. En wie te lang blijft zitten, groeit vast in zijn eigen compromis.

    Of dat erg is, weet ik nog niet, maar de observatie blijft: ik ben op dit moment meer bezig met bewaren dan met bewegen. En ook dat is een keuze.

  • Morgen zal het exact drie weken zijn dat ik met Hormone Replacement Therapy (HRT) begonnen ben. Intussen hebben de rust en euforie die de eerste dosissen me gaven plaatsgemaakt voor een hyperactief brein.

    Na te hebben geaccepteerd dat een 47-jarig lichaam meer tijd nodig heeft dan dat van een jonge twintiger om oestrogeen als dominant hormoon te omarmen, voel ik mijn gedachten en emoties in alle richtingen razen. Het is bijzonder om tegelijkertijd twijfel, angst en vreugde te ervaren.

    Zelfaanvaarding blijkt een veel langere weg dan ik aanvankelijk dacht. Naarmate de dag dichterbij komt waarop we het aan de kinderen gaan vertellen, neemt de twijfel toe. Hoe vaker ik gelukkige, ‘normale’ gezinnen zie, hoe schuldiger ik me voel. En hoe meer de praktische zaken zich aandienen, hoe belachelijker ik mezelf begin te vinden. De laatste dagen wil ik vooral rust en stabiliteit. Alles is toch goed zoals het is?

    Maar ik probeer mezelf niet te verliezen in al deze gedachtes. Ik herinner me dat het oké is om niet alles te weten, niet alles onder controle te hebben. Het is juist die onzekerheid die het proces menselijk en puur maakt.

    Dus ja, ik verplicht mezelf om moedig te zijn en door te zetten. Maar tegen welke prijs? Niet de prijs van het verliezen van wie ik ben, maar de prijs van het omarmen van mijn nieuwe realiteit. Het is niet alleen een lichamelijke verandering; het is een reis die ik met vallen en opstaan maak, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn gezin. En dat is iets waar ik soms van moet bijkomen – dat dit een reis is die ook hen aangaat.