Mijn blog

Deze blog is vaak een plek om negatieve zaken van me af te schrijven, maar ik wil niet dat alleen de moeilijke hoofdstukken bewaard blijven. Ook de kleine, positieve momenten verdienen hun plaats hier.

Voor mezelf. Voor als ik later terugkijk en wil zien hoe ver ik gekomen ben.
Misschien zelfs voor mijn kinderen, als ze ooit steun of houvast zoeken om het te begrijpen. Zelfs voor de nieuwsgierige naasten 🙂

Dus, hier een paar dingen die me goed doen, die me hoop geven, die maken dat deze reis niet enkel worsteling is maar ook schoonheid in zich draagt:

• Genderdysforie was mijn halve leven mijn donkere passagier, ook al kende ik er toen geen naam voor. Een geheim dat ik in stilte droeg. En die stilte maakte het vuil. Vandaag heeft het een naam. Vandaag is het geen geheim meer. En daardoor voelt het lichter. Puurder.
• Ik heb altijd een obsessie gevoeld. Een jaloezie. Een pijn bij het zien van mensen die konden zijn wie ze wilden. Vandaag is die last verdwenen. Helemaal. Ik voel me eindelijk evenveel waard als ieder ander.
• Telkens er wind door mijn haar waait, er stof langs mijn huid strijkt, ervaar ik vrijheid en kracht. Als ik juwelen aandoe, mijn make-up afrond, mijn spiegelbeeld zie, dan klopt het. Eindelijk.
• Als mensen mij Britt noemen. Als ze vrouwelijke voornaamwoorden gebruiken. Dan voel ik me erkend. Gezien. Gevalideerd.
• De blik in de ogen van de mensen aan wie ik het vertel. Het intense gevoel dat ze me eindelijk zien voor wie ik ben. De warmte die ik voel als ze me begrijpen, me mezelf willen laten zijn.
• En vooral: hoe mijn gezin al die veranderingen draagt. Hoe de intensiteit van onze warmte toeneemt. Hoe ik hun puurheid kan beantwoorden met de mijne.
• En dan zijn er nog de kleine gelukjes: huidverzorging, mooie nagels, een kledingstuk dat past…

Omdat ook die in de analen mogen verschijnen.
Zo wordt mijn reis niet alleen een verhaal van strijd, maar ook van helderheid, warmte en liefde die blijft.