Mijn blog

We zijn net terug van een roadtrip van veertien dagen. Een van onze haltes was de Ardèche.

Op een namiddag zat ik op het terras daar en keek naar het berglandschap voor me. De lucht was helderblauw. Ik voelde de diepe warmte van de zon op mijn huid en boven me schoten zwaluwen door de lucht. Er hing een geur van salie en anijs.

En plots moest ik denken aan boeken die ik graag gelezen heb. Verhalen die zich afspeelden in het mysterieuze Zuid-Frankrijk, tegen een achtergrond van oude dorpen, Katharen en kruistochten.

We waren al vaker in Zuid-Frankrijk geweest, maar nooit eerder had ik zo sterk het gevoel dat ik iets herkende uit die boeken. Niet een plaats of een bepaalde scène. Het was eerder de sfeer: de warmte, de geuren, het landschap. De zwaluwen in de blauwe lucht. Ik vond het heerlijk om te kunnen voelen wat ik jaren geleden had gelezen. Alsof ik voor even niet meer vanop een terras naar Zuid-Frankrijk zat te kijken, maar een beetje deel werd van het verhaal zelf.

Ik dacht aan schrijvers die zoiets met woorden kunnen oproepen. Hoe bijzonder het eigenlijk is dat iemand een landschap, een geur of een gevoel kan beschrijven en dat het jaren later ergens in je geheugen blijkt te zitten wachten.

Mijn zorgen waren alleszins even ergens anders.