De meest recente koppelsessie bij onze psychologe was vruchtbaarder dan verwacht. Na maanden slabakken hebben we beslist dat ik, nu de kinderen met de fiets naar school gaan, op thuiswerkdagen al kan leven als Britt. Geen stiekem gedoe meer, maar een volledige dag Britt, in alle openheid.
Die schijnbaar kleine en eenvoudige stap is in de praktijk echter gigantisch. Britt zal voor het eerst samen met haar gezin aan de eettafel zitten. De vaatwasser vullen. Naar tv kijken. Om de dag erna weer plaats te maken voor Bart.
Een groot verhaal klein en beheersbaar maken. Tijd geven om te wennen. Ik snap het volledig. Het klinkt volkomen logisch. Maar mijn hart bonst er nu al van. We zullen allemaal door een behoorlijk ongemakkelijke gewenningsperiode moeten. Gelukkig hebben we humor als wapen in zulke situaties. Denk ik. 🙂
Wat deze beslissing vooral mogelijk maakt, is het besef dat dat gevreesde ‘point of no return’ misschien helemaal niet bestaat. De mensen die ertoe doen, weten wat er in mij leeft. Maar wat we daar verder mee doen, is aan ons. Aan mij, Deborah en de kinderen. Zij weten dat Britt bestaat. Nu zullen ze haar ook vaker echt ontmoeten. Niet als een voorbode van iets onvermijdelijks, maar als iets wat we samen mogen aftasten. Zonder garanties. Zonder vast eindpunt. En net dat maakt het veiliger.
Er is altijd een weg terug. Denk ik…
Drench yourself in words unspoken
Live your life with arms wide open
Today is where your book begins
The rest is still unwritten
Plaats een reactie