Ik wil niet voortdurend nadenken over gender, passing, mijn stem, mijn gezicht, mijn gezin en wat mijn transitie met iedereen rondom mij doet. Ik wil gewoon normaal zijn.
Maar wat betekent dat? Misschien bedoel ik niet dat ik een man wil zijn. Misschien wil ik vooral niet zichtbaar transgender zijn. Ik wil niet door die ongemakkelijke overgang. Ik wil niet degene zijn die na bijna vijftig jaar het vertrouwde beeld van zichzelf en zijn gezin overhoop haalt. Maar dat laatste is natuurlijk een illusie. Ik kan niet blijven wachten tot mijn omgeving het initiatief neemt. Voor hen is niets veranderen de beste optie. Als ik zelf niets doe, kan deze situatie nog heel lang blijven bestaan.
Ik heb veel redenen gevonden om te wachten. Mijn herstel na FFS. Mijn pruik. Mijn stem. De kinderen. Deborah. De vakantie. Het juiste moment. Het zijn niet allemaal excuses. De gevolgen zijn reëel. Mijn huwelijk kan hierdoor veranderen of zelfs eindigen. Mijn kinderen kunnen het moeilijk krijgen. Ik kan ontdekken dat sociaal leven als Britt helemaal niet zo bevrijdend is als ik hoop. Er bestaat geen garantie dat dit goed afloopt.
Maar er bestaat ook geen moment waarop iemand anders voor mij zal beslissen wat ik wil of — in voorkomend geval — dat het nu veilig genoeg is om Britt te zijn. Die keuze zal ik zelf moeten maken. En daarna zal ik ook zelf het initiatief moeten nemen om naar die keuze te leven en de gevolgen ervan te aanvaarden.
Transgender zijn heb ik niet gekozen. Wat ik ermee doe, zal ik uiteindelijk wel zelf moeten kiezen. Transitioneren heeft een prijs. Niets doen ook. De vraag is niet welke keuze niets kost.
De vraag is welke prijs ik bereid ben te betalen.
Mijn blog 
Plaats een reactie