Mijn blog

Mentaal lijkt het alsof ik soms ter plaatse blijf trappelen. Dat is frustrerend, want mijn verlangen om Britt te zijn is niet kleiner geworden. Ik voel elke dag dat dit is wie ik ben.

Toch bots ik telkens opnieuw op dezelfde muur. Angst.

Soms zie ik een trans vrouw bij wie haar mannelijke verleden nog duidelijk zichtbaar is. Ik voel dan een steek in mijn buik. Niet omdat ik haar veroordeel. Integendeel, ik heb bewondering voor haar moed. Die reactie zegt vooral iets over mezelf. Ik ben bang dat mensen ooit op dezelfde manier naar mij zullen kijken. Dat ze niet Britt zullen zien, maar vooral de man die ze denken te herkennen.

Ik merk ook dat ik moeite heb om uit mijn comfortzone te stappen. Zolang ik  veilige stappen zet, voelt alles beheersbaar. Maar zodra een volgende stap zichtbaarder wordt, begin ik te twijfelen. Dan zoek ik argumenten om nog even te wachten. Tot na de zomer. Tot na de operatie. Tot later.

Misschien is dat gewoon uitstelgedrag. Misschien ook zelfbescherming.

Als ik met mijn gezin en onze hond door een dorp of stad wandel, kijken, knikken en glimlachen mensen. En ik geniet daarvan, omdat ik dan het gevoel heb er eibndelijk bij te horen. Ik ben de herkenbare buurman, de vader, de echtgenoot. Mensen kennen die rol. Ze aanvaarden me.

Maar wat als die warme blikken ooit veranderen? Wat als die glimlach plaatsmaakt voor ongemak? Wat als mensen eerst twee keer kijken? Wat als mijn transitie ook gevolgen heeft voor mijn gezin? Wat als wij niet langer gewoon  zijn, maar een uitzondering worden? En soms ben ik zelfs bang dat we daardoor met vijandigheid of geweld geconfronteerd zouden kunnen worden.

Misschien is dat wel de kern van mijn worsteling. Mijn transitie gaat niet alleen over transformeren naar de persoon die ik altijd al ben geweest. Ze gaat ook over het risico om iets te verliezen van wat ik vandaag heb opgebouwd.

Ik leef voortdurend tussen die twee werelden. Aan de ene kant staat Britt, die al haar hele leven wacht om eindelijk volledig zichtbaar te mogen zijn. Aan de andere kant staat Bart, die een mooi leven heeft opgebouwd, met een partner, twee kinderen, vrienden, collega’s en een plaats in de gemeenschap.

Het is gemakkelijk om te zeggen dat je gewoon jezelf moet zijn. Maar zo eenvoudig voelt het niet. Er staat veel op het spel. Niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen van wie ik hou.

Soms vraag ik me af of het gebrek aan moed is. Misschien is dat gedeeltelijk waar. Maar ik denk dat het ook de angst is voor verandering. De angst om niet meer te voldoen aan het beeld dat anderen jarenlang van mij hebben gehad. De angst om niet langer te kunnen conformeren.

En misschien is dat wel de echte reden waarom mijn transitie soms lijkt te slabakken. Niet omdat ik twijfel aan wie ik ben, maar omdat ik nog altijd probeer te verzoenen wat mijn hart verlangt met wat ik dreig te verliezen.