Buiten is het een wolkeloze dag. De herfstzon verwarmt mijn rug terwijl ik aan de keukentafel de laatste slokken van mijn koffie drink. Mijn blik valt op een schoolfoto van enkele jaren geleden. Twee tieners kijken me aan. Twee prachtige gezichten, met een felle schittering in hun ogen. Ze zien er gelukkig uit. Onbezorgd. Vol verwachting voor wat het leven nog zal brengen.

En daar zit ik dan, tegenover hen. Hun vader. Met een pruik die prikt en een kleedje dat vooral bewijst dat ik nog altijd geen kledingmaten online kan inschatten. Het tafereel heeft iets knulligs. Maar ik kan er niet om lachen. Integendeel. De tranen springen in mijn ogen. Voor de tweede keer vandaag.

Wat ben ik in godsnaam aan het doen?

Wanneer ik langs een spiegel loop, voel ik een kriebel. Eindelijk vind ik mezelf mooi. Herken ik mezelf. Meestal stap ik stil gniffelend verder. Soms kijk ik langer en zie ik vooral een karikatuur van de vrouw die ik wil zijn.

En met dat beeld komen ook schaamte en schuldgevoel. De angst voor de teleurstelling van de mensen van wie ik hou. Het besef dat ik een leven heb opgebouwd waar ik alleen maar dankbaar voor kan zijn, en dat ik nu zelf aan de fundamenten ervan raak.

Alsof mijn verlangen om Britt te zijn betekent dat het geluk dat ik al heb niet genoeg is.

Posted in

Geef een reactie