Mijn blog

Vorig weekend bereikte ik een belangrijke mijlpaal. Mijn kinderen stellen steeds vaker vragen, wat aangeeft dat ze mijn transitie steeds meer een plek geven in hun leven. De vele knuffels en liefdevolle woorden die ik van hen ontvang, zeggen alles. Daarnaast is ook mijn schoonmoeder inmiddels op de hoogte, en gelukkig bleek mijn angst ongegrond. Ze zei dat de liefde tussen D. en mij het belangrijkste is, en gaf me – voor het eerst – een knuffel.

Een dag later wacht er alweer een nieuwe mijlpaal: mijn eerste afspraak bij een gelaatschirurg. Het is iets waar ik maandenlang naar heb uitgekeken, maar nu voel ik me moe en heb ik hoofdpijn. Eigenlijk heb ik niet zoveel zin meer om te gaan. Ik moest mezelf zelfs overtuigen om Britt naar boven te halen, en dat voelt vreemd. Is het omdat ze al een maand weggeweest is door de vakantie? De vakantie heeft me wat afstand doen nemen van Britt, waardoor het lijkt alsof ik nu weer moet wennen aan wie ik ben en wat er gaat komen.

Tegelijkertijd was die maand zonder Britt een periode waarin het gezinsgeluk voorop stond. De liefde tussen ons vier vloeide, en ik stond soms met ongeloof naar mijn leven te kijken, verwonderd over de diepe verbondenheid die we delen. Het was een tijd van ontspanning en liefde, waar ik gewoon genoot van het samenzijn zonder enige druk, en waarin ik mijn eigen transitie op een meer rustige manier kon ervaren.

Toch lijkt die transitie noodzakelijk om de golven van emoties te kunnen beheersen. Het is de enige manier om te voorkomen dat de gevoelens die ik weet dat zullen terugkomen, mijn leven weer gaan overheersen. Na al die jaren weet ik dat ze er altijd zullen zijn, en zelfs sterker worden, ook al zijn ze nu tijdelijk stil. Dit is de weg die ik moet volgen om te kunnen zijn wie ik werkelijk ben, zodat ik in de toekomst niet opnieuw gevangen raak in die stormen van verwarring en verdriet.

Het leven is niet zwart-wit, en mijn transitie ook niet. Het is een pad vol tegenstrijdigheden, momenten van twijfel en zekerheden die soms naast elkaar bestaan. Het is menselijk om zowel vooruit te willen gaan als momenten van terughoudendheid te ervaren. Wat ik nu ontdek, is dat het oké is om niet altijd alles te begrijpen of te voelen zoals ik zou willen. Deze reis is geen rechte lijn, maar een reeks van stappen, groot en klein, die me verder brengt. En ik accepteer die tegenstrijdigheden als onderdeel van mijn verhaal, omdat ze mij maken wie ik ben.