Ik vraag me al een tijdje af waarom deze reis zo zwaar weegt. Waarom ik niet gewoon kan genieten van elke stap vooruit. Tot ik besefte dat elke stap dichter bij Britt tegelijk een stap verder van Bart is. Waar ik vroeger verhalen van rouw bij transitie vreemd vond – je blijft toch dezelfde, alleen je expressie verandert? – merk ik nu dat ik er middenin zit.
Nu mijn gezin betrokken is, HRT zijn eerste sporen nalaat en Britt zichtbaarder wordt, besef ik hoe groot de verandering werkelijk is. Ik draag geen lege rugzak. Ik heb 46 jaar aan ervaringen, kinderen die rekenen op stabiliteit, en een echtgenote die ooit haar hart aan Bart gaf. Zelfs los van de impact op mijn gezin voel ik hoe zwaar de herinneringen van Bart wegen. De vele foto’s in ons huis herinneren me aan onvoorstelbaar gelukkige momenten. Ik koester die, ik ben er trots op. Maar tegelijk voelt het soms alsof ik ze verraad.
Toch weet ik dat dit erbij hoort. Rouw is nodig om te verwerken, om ruimte te maken voor nieuwe herinneringen. De pijn zal zachter worden.
In deze kwetsbare periode lijken liefde en herinneringen groter dan ooit. Schuldgevoel blijft, maar ik kan het relativeren door te beseffen dat er zoveel scenario’s bestaan waarin een gezin de perfectie verliest: een scheiding, ziekte, overlijden. Dit is de onze.
Misschien is liefde niet dat stille, vlekkeloze ideaal van vroeger. Misschien is liefde precies dit: broos, intens, soms pijnlijk, maar altijd echt. Perfect, niet ondanks de barsten, maar net omdat ze er zijn. En misschien is dat precies de moed die ons samen vooruit draagt.
Mijn blog 
Plaats een reactie