Eind 2023 maakte ik mijn eerste afspraak bij mijn huidige psycholoog. Ik wilde iets kunnen doen met die zware gevoelens die me al zo lang overspoelden — gevoelens die pas later de naam genderdysforie kregen. Wat toen aanvoelde als een wanhopige poging om overeind te blijven, bleek achteraf het begin van een reis die alles heeft veranderd.
Die sessies zijn intussen mijn houvast geworden. Ze houden me op koers, geven me moed om door te gaan, en brengen rust op momenten dat ik twijfel. Telkens opnieuw geven ze me het vertrouwen dat alles goed komt.
In de maanden die volgden, startte ik met een aantal concrete stappen:
De eerste fysieke stap was baardverwijdering. Acht lasersessies om de donkere haren weg te krijgen, gevolgd door elektrolyse om ook de witte haartjes aan te pakken. Na twee elektrolysesessies zit ik in een dip. Ondanks de tijd, de pijn en de kost voel ik dat het resultaat mager is. Het begint te dagen dat dit nog minstens een jaar zal duren.
En dan is er nog iets onverwachts. Een stukje rouw. Die baard moet weg — daarover geen twijfel. Maar tegelijk was het jarenlang een deel van hoe mensen mij zagen, van wie ik was. Ook dat moet ik loslaten.
De tweede stap was logopedie. Ik krijg rillingen als ik transvrouwen hoor praten met een diepe stem. Stemfeminisatie duurt lang, dus ben ik er op tijd mee begonnen. De oefeningen zijn technisch niet zo moeilijk, maar emotioneel is het een rollercoaster. Mijn hersenen herkennen mijn nieuwe stem niet. Wat ik hoor klinkt als een karikatuur van mezelf. De weerstand is groot. Alles in mij wil stoppen. Maar dat kan niet — dat wil ik niet. Dus doe ik voort.
De derde stap is HRT: oestrogeen in sprayvorm, en testosteronblokkers via injectie. Als alles goed gaat, zouden mijn hormoonspiegels binnen drie maanden op een typisch vrouwelijk niveau zitten. Dan beginnen ook de eerste fysieke veranderingen: een zachtere huid, een andere vetverdeling, sterkere emoties, lichte borstgroei.
Opmerkelijk genoeg is deze meest ingrijpende verandering ook de eenvoudigste. Geen lange pijnlijke sessies, geen inspanning, enkel consistentie en geduld. Elke spray, elke prik voelt als een bevestiging: dit ben ik. En dat is heerlijk.
Nu kijk ik uit naar mijn afspraak met dr. Beckers, een gelaatschirurg gespecialiseerd in feminiserende chirurgie. Samen gaan we bekijken welke opties er zijn om mijn gezicht zo vrouwelijk mogelijk te maken — zonder daarbij mezelf te verliezen. Met behulp van een 3D-simulatie hoop ik een realistisch beeld te krijgen van het resultaat waar ik naartoe kan werken. Het wordt waarschijnlijk de eerste, en misschien ook wel de enige ingreep die me écht tot bij Britt kan brengen. Zo dicht als mogelijk bij wie ik vanbinnen al die tijd al was.
Mijn blog 
Plaats een reactie