Morgen zal het exact drie weken zijn dat ik met Hormone Replacement Therapy (HRT) begonnen ben. Intussen hebben de rust en euforie die de eerste dosissen me gaven plaatsgemaakt voor een hyperactief brein.
Na te hebben geaccepteerd dat een 47-jarig lichaam meer tijd nodig heeft dan dat van een jonge twintiger om oestrogeen als dominant hormoon te omarmen, voel ik mijn gedachten en emoties in alle richtingen razen. Het is bijzonder om tegelijkertijd twijfel, angst en vreugde te ervaren.
Zelfaanvaarding blijkt een veel langere weg dan ik aanvankelijk dacht. Naarmate de dag dichterbij komt waarop we het aan de kinderen gaan vertellen, neemt de twijfel toe. Hoe vaker ik gelukkige, ‘normale’ gezinnen zie, hoe schuldiger ik me voel. En hoe meer de praktische zaken zich aandienen, hoe belachelijker ik mezelf begin te vinden. De laatste dagen wil ik vooral rust en stabiliteit. Alles is toch goed zoals het is?
Maar ik probeer mezelf niet te verliezen in al deze gedachtes. Ik herinner me dat het oké is om niet alles te weten, niet alles onder controle te hebben. Het is juist die onzekerheid die het proces menselijk en puur maakt.
Dus ja, ik verplicht mezelf om moedig te zijn en door te zetten. Maar tegen welke prijs? Niet de prijs van het verliezen van wie ik ben, maar de prijs van het omarmen van mijn nieuwe realiteit. Het is niet alleen een lichamelijke verandering; het is een reis die ik met vallen en opstaan maak, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn gezin. En dat is iets waar ik soms van moet bijkomen – dat dit een reis is die ook hen aangaat.
Mijn blog 
Plaats een reactie