We hebben een systeem gebouwd waarin alles werkt. De dagen volgen elkaar op in patronen die bekend zijn. De kalender is gevuld, de afspraken zijn gemaakt, de rolverdeling is duidelijk. Het is een kleine wereld waarin de voorspelbaarheid zo efficiënt is geworden dat er nauwelijks nog frictie overblijft. En dat voelt veilig.
Misschien té veilig.
Want ergens in die veiligheid is iets vast komen te zitten. Er is een traject gestart—transitie, verandering, groei—en dat heeft een naam gekregen: Britt. Maar de laatste tijd is het alsof ik die naam minder uitspreek, zelfs in mijn hoofd. Niet omdat ze verdwenen is, maar omdat er twijfel is over wat haar plaats nog is in dit systeem.
Misschien is dit rust, misschien is dit verlamming. Dat onderscheid is niet eenvoudig te maken. Pauzes kunnen twee dingen zijn: ruimte om te voelen, of een manier om te vermijden.
Er is geen acute beslissing nodig. Maar er is wel de realiteit dat stilstaan een prijs heeft. Een systeem dat perfect werkt, houdt zichzelf in stand.
Het voorkomt instorting, maar ook beweging. En wie te lang blijft zitten, groeit vast in zijn eigen compromis.
Of dat erg is, weet ik nog niet, maar de observatie blijft: ik ben op dit moment meer bezig met bewaren dan met bewegen. En ook dat is een keuze.
Mijn blog 
Plaats een reactie