Mijn blog

Al een tijd lang hield ik drie scenario’s voor ogen om met mijn genderdysforie om te gaan:

1. Ik blijf het negeren en aanvaard dat de dysforie in golven komt – met periodes van rust, maar ook van intens verdriet.
2. Ik start mijn sociale transitie en wacht met de medische transitie tot ik aan de beurt ben op de wachtlijst van het UZ Gent.
3. Ik begin met een medische transitie op mijn eigen tempo en start de sociale transitie zodra ik voldoende als vrouw gelezen word.

Nu angst, verlangen en twijfel niet langer als drie botsende stemmen klinken, maar steeds vaker samenvallen in een gevoel van richting en helderheid — en nu ook mijn echtgenote meer en meer bereid is om de transitie een plaats te geven binnen ons huwelijk — werd al snel duidelijk dat scenario 1 geen optie meer is.

Gelet op het huidige maatschappelijke klimaat en mijn wens om de ‘man-met-pruik’-fase zo kort mogelijk te houden, hebben we samen voor scenario 3 gekozen. De stemfeminisatie en baardepilatie die ik nu al doe, passen perfect binnen dat pad. Beiden zijn noodzakelijke stappen die veel tijd vragen – net als hormoontherapie, die inmiddels de logische volgende stap is geworden.

Na een doorverwijsbrief van mijn psychologe, een afwijzing van dr. T’Sjoen, die naar mijn plaats op de wachtlijs verwees, een ietwat emotioneel telefoongesprek met het secretariaat van de dienst endocrinologie en de afspraak bij een andere endocrinoloog die daarop volgde, ben ik op 6 juni gestart met Hormone Replacement Therapy (HRT). Het gevoel van validatie die dag was onovertroffen.

Hormoontherapie is een essentiële voorbereiding op gelaatsfeminisatie, de laatste stap om afstand te nemen van het beeld van een man-met-pruik en mijn leven herkenbaar en geloofwaardig als vrouw te kunnen vormgeven.

Hoe passabeler ik ben als vrouw, hoe vrijer ik me kan bewegen, zonder constante twijfel, zonder voortdurend te moeten uitleggen wie of wat ik ben. Gelaatsfeminisatie is een nieuw begin waarin ik me op straat, op het werk, in elke spiegel en elke ontmoeting kan herkennen. En minstens even belangrijk, waarin mijn gezin en ik veilig in het openbaar kunnen verschijnen, zonder dat er schaamte moet zijn, zonder dat we veroordelende blikken genadeloos voelen prikken en zonder dat we constant alert moeten zijn. Waarin we gewoon ons leven kunnen leiden, met genderdysforie als verre herinnering.