Binnen enkele maanden is het exact twee jaar geleden dat ik voor het eerst hardop te horen kreeg dat wat ik al zo lang voelde een naam had. Ik herinner me nog hoe dat binnenkwam. Niet als herkenning, maar als weerstand. Vanaf dat moment begon iets wat ik pas later durfde te benoemen als zelfaanvaarding.…

Het waren turbulente weken. Niet als in hoogoplopende ruzies, maar in stille angsten die voorzichtig werden uitgesproken. Alsof wat in ons woedde zich slechts als een bries durfde tonen. Alsof benoemen gevaarlijker was dan zwijgen. Tussen de uitzichtloosheid rond mijn demente moeder en een vader die alles negeert, was er ook een koppelsessie bij de…

Mijn gezin heeft sinds mijn coming-out een golf aan emoties doorstaan. Eerlijke, ongemakkelijke en pijnlijke gesprekken vormden de aanloop naar een periode waarin alles abstract bleef. Scenario 3 gaf ons immers de ruimte om het dagelijkse leven zo veel mogelijk te laten verder stromen. De sessies bij psychologe en artsen volgden elkaar geruisloos op. De…

Enkele dagen geleden kreeg ik van het UZ Gent te horen dat mijn ingreep zal doorgaan op dinsdag 14 april 2026. Voor het eerst kende ik de datum waarop Britt dagelijkse realiteit zal worden, en dat besef joeg meteen een stortvloed aan tegenstrijdige gevoelens door me heen. Ik merk dat ik soms moeite moet doen…

De voorbije dagen voelde ik een mengeling van opluchting, trots en tegelijk een onverwachte druk. Mijn coming-out verliep verrassend goed en de reacties waren warm en oprecht. Het soort reacties dat even doet geloven dat dit misschien allemaal goed komt. Toch merk ik dat die steun ook een last meebrengt. Niet omdat iemand iets van…

Na 4,5 maanden hormoontherapie is de dysforie volledig weggetrokken. Wat overblijft is stilte. Zonder het verzet van vroeger is ook de drang tot verandering vervaagd. Alsof de noodzaak om te worden verdwijnt zodra het moeten ophoudt. Daardoor zet ik mijn transitie nu verder op rede. De medische afspraken volgen elkaar op omdat ik me in…

Het aantal coming-outmomenten neemt toe. En alhoewel het meestal bevrijdend is, mag het al stilaan stoppen. Het begint te voelen alsof ik aan iedereen apart iets moet uitleggen — alsof mijn identiteit telkens opnieuw moet worden goedgekeurd voor ze mag bestaan. Die gedachte is vooral gegroeid na mijn laatste ervaring. De persoon in kwestie keek…

Deze blog is vaak een plek om negatieve zaken van me af te schrijven, maar ik wil niet dat alleen de moeilijke hoofdstukken bewaard blijven. Ook de kleine, positieve momenten verdienen hun plaats hier. Voor mezelf. Voor als ik later terugkijk en wil zien hoe ver ik gekomen ben.Misschien zelfs voor mijn kinderen, als ze…

Ik ben introvert. Ik hou van (sommige) mensen, maar ben er niet altijd handig mee, zeker niet in groep. Ik heb vaak het gevoel een rol te spelen. Aan verwachtingen te voldoen. Kritiek, al dan niet door mezelf, kaatst ik af door mezelf voor te houden dat die niet op mijn echte ik gericht is.…

Ik vraag me al een tijdje af waarom deze reis zo zwaar weegt. Waarom ik niet gewoon kan genieten van elke stap vooruit. Tot ik besefte dat elke stap dichter bij Britt tegelijk een stap verder van Bart is. Waar ik vroeger verhalen van rouw bij transitie vreemd vond – je blijft toch dezelfde, alleen…