Na 4,5 maanden hormoontherapie is de dysforie volledig weggetrokken. Wat overblijft is stilte. Zonder het verzet van vroeger is ook de drang tot verandering vervaagd. Alsof de noodzaak om te worden verdwijnt zodra het moeten ophoudt.
Daardoor zet ik mijn transitie nu verder op rede. De medische afspraken volgen elkaar op omdat ik me in een stroom bevind waarin het ene het andere in gang zet. Britt komt enkel dan nog tevoorschijn. De rest van de tijd leef ik in relatieve rust.
En dat doet me twijfelen. Het maakt dat ik me soms afvraag of ik nog vooruit wil gaan. Of deze stilte een tijdelijke adempauze is, of het nieuwe normaal. Moeten de fundamenten van mijn leven blijven daveren terwijl de dysforie verdwenen is?
Je weet pas wat je hebt, wanneer je op het punt staat het kwijt te spelen.
En momenteel sta ik precies op dat punt. Beangstigend, maar tegelijk ook zeldzaam mooi. Alle emoties zijn sterk. Eerlijk. Bij de mensen waarvan ik hou, maar evengoed bij mezelf. De verborgen, donkere passagier is verdwenen en in die leegte voel ik voor het eerst ruimte om gewoon mezelf te worden. En te aanvaarden.
You’re so mean when you talk about yourself,
Change the voices in your head
Make them like you instead
Pretty, pretty please, don’t you ever, ever feel
Like you’re less than fuckin’ perfect
Pretty, pretty please, if you ever, ever feel like you’re nothing
You’re fuckin’ perfect to me
Plaats een reactie