Mijn blog

De voorbije dagen voelde ik een mengeling van opluchting, trots en tegelijk een onverwachte druk. Mijn coming-out verliep verrassend goed en de reacties waren warm en oprecht. Het soort reacties dat even doet geloven dat dit misschien allemaal goed komt.

Toch merk ik dat die steun ook een last meebrengt. Niet omdat iemand iets van mij eist, maar omdat ik nu voel dat ik moet blijven doorgaan, evolueren, transformeren. Terwijl ik eigenlijk vooral nog keihard aan mezelf moet werken. Samen met mijn gezin, want zij zitten mee op deze rollercoaster, al hebben ze hun eigen ritme.

Soms denk ik dat ik het te snel verteld heb aan te veel mensen. De roes van de eerste dagen is voorbij en de realiteit staat opnieuw aan de deur. De twijfel die even verstopt zat, schuift opnieuw naar voren.

Nu alles gezegd is, beland ik in een tussengebied. De woorden zijn eruit, maar aan de buitenkant blijft veel nog hetzelfde. En zodra de adrenaline van de steunende reacties wegebt, komen de tegenstrijdige gevoelens weer boven drijven.

Toen ik onlangs mijn blog herlas besefte ik dat ze al even een rode draad in mijn leven zijn. En het feit dat ik ze vandaag nog steeds voel, toont hoe veel verwerking mij nog te wachten staat. Het is een teken dat ik nog midden in het proces sta. Dat ik mezelf tijd moet gunnen. Dat ik niet elke week een nieuwe versie van mijzelf hoef te worden.

Ik ben er nog niet, maar ik ben onderweg.