Enkele dagen geleden kreeg ik van het UZ Gent te horen dat mijn ingreep zal doorgaan op dinsdag 14 april 2026. Voor het eerst kende ik de datum waarop Britt dagelijkse realiteit zal worden, en dat besef joeg meteen een stortvloed aan tegenstrijdige gevoelens door me heen.
Ik merk dat ik soms moeite moet doen om me niet te laten wegzuigen in de melancholie die samengaat met het besef dat er tegelijk een afscheid van Bart in beweging is gezet. In de praktijk en op papier klopt dat, maar emotioneel blijf ik dezelfde mens, gevormd door dezelfde herinneringen. Toch voelt het als een afscheid, hoe ik het ook draai of keer.
Op dit moment weegt de euforie echter zwaarder. Na jaren van ploeteren, twijfelen en aanvaarden is er eindelijk een kantelpunt waarop het hele spectrum aan gevoelens van de voorbije jaren ruimte kan maken voor vooruitzicht. En ook al verdwijnen die zwaardere emoties niet van de ene dag op de andere, toch overheerst nu al vreugde. Alsof de puzzelstukjes eindelijk beginnen te passen: mijn partner en ik vinden elkaar terug, mijn kinderen lijken het een plek te geven en de mensen om wie ik geef staan aan mijn zijde.
Het voelt alsof alles langzaam in zijn plooi valt. Spannend, angstaanjagend, maar vooral mooi!
Mijn blog 
Plaats een reactie