Mijn blog

Ik sta niet aan het begin. Niet aan een einde. Ik sta hier, met een lichaam dat al gekozen heeft, en een leven dat nog aarzelt.

Ik draag verandering onder mijn kleren, en twijfel op mijn gezicht.
Ik slik vooruitgang, en spuug ze weer uit in gesprekken die niemand wil voeren.

Elke beslissing trekt aan iets anders: mijn huid aan mijn huwelijk, mijn toekomst aan mijn kinderen, mijn adem aan iemand die mij kent zoals ik mezelf misschien nooit gekend heb.

Ik functioneer. Ik regel. Ik lach… en ondertussen staat alles op scherp. Niet dramatisch. Niet luid. Maar als een kamer waarin het gas al open staat en niemand weet wie het licht gaat aandoen.

Ik ben niet verloren. Ik ben opgespannen. Tussen wat onomkeerbaar wordt en wat ik nog niet durf loslaten.

Ik leef niet in angst. Ik leef in de consequenties.

Dank aan een artificieel brein dat mijn wirwar van complexe gevoelens wist te vertalen naar zinnen die ik zelf nog niet kon maken.