Toen ik zei dat ik het moeilijk vond om de afspraak voor FFS te annuleren, beseften we dat we het woord pauze elk anders invulden. Dat inzicht kwam niet zonder pijnscheuten. De transitie is te groot om te negeren, maar ook te groot om in één keer te dragen.
We spraken af om de geplande ingrepen te laten doorgaan, maar nog geen nieuwe stappen vast te leggen. Baardepilatie en FFS blijven dus staan, maar de sociale transitie koppelen we los van de operatie. Ook de coming-outmomenten temperen we voorlopig.
Deze nieuwe afspraak bevalt me meer dan ik wil toegeven. Ze geeft ook mij de tijd om angsten onder ogen te zien. Het onomkeerbare schuift wat naar achteren, of voelt tenminste minder dwingend. Als FFS minder effect heeft dan ik hoop, zowel fysiek als psychologisch, kan ik daar nog steeds bewust een gevolg aan geven. En in het andere geval zal een sociale transitie misschien vanzelf een logische, zachtere stap worden, zowel voor mij als voor mijn naasten.
Terwijl ik dit schrijf, zie ik mijn kinderen in de keuken kladderen. Op de achtergrond verschijnen herinneringen op een scherm en wachten nieuwe plannen op de kalender. De winterzon wringt zich door enkele donkere wolken en werpt een fel okergeel licht in huis. Ik voel de warmte en begin te geloven dat alles goed komt.
Mijn blog 
Plaats een reactie