Binnen enkele maanden is het exact twee jaar geleden dat ik voor het eerst hardop te horen kreeg dat wat ik al zo lang voelde een naam had. Ik herinner me nog hoe dat binnenkwam. Niet als herkenning, maar als weerstand. Vanaf dat moment begon iets wat ik pas later durfde te benoemen als zelfaanvaarding. Geen plotse ommekeer, maar een langzaam proces. Van misselijk worden bij het idee alleen, tot het plannen van medische stappen die toen nog ondenkbaar leken.
Tegelijk drong al snel door dat genderdysforie geen probleem was dat ik kon oplossen. Na tientallen jaren negeren wist ik ook dat het alleen zou verdwijnen door het recht in de ogen te kijken. Met de hulp van wat ik online vond, duurde het niet lang voor ik begreep wat dat concreet betekende. En ook dat de wachtlijsten die daarbij horen enorm zijn. Toen ik met een trillende stem eerst UZ Gent en later Vitaz contacteerde, leefde ik nog met het idee dat, tegen de tijd dat ik aan de beurt zou zijn, de tijd er rijp voor zou zijn. Enigszins trots op mijn vooruitziendheid legde ik telkens de telefoon neer. Nog trotser was ik toen ik een zijingang ontdekte, waardoor ik buiten de genderteams om al zaken kon aanpakken.
Vandaag, terwijl de pauzeknop werd ingedrukt voor de zogenoemde secundaire ingrepen, heb ik van beide klinieken bericht gekregen dat het mijn beurt is voor de primaire ingreep.
Het universum houdt duidelijk geen rekening met strategie.
Mijn blog 
Plaats een reactie