Het waren turbulente weken. Niet als in hoogoplopende ruzies, maar in stille angsten die voorzichtig werden uitgesproken. Alsof wat in ons woedde zich slechts als een bries durfde tonen. Alsof benoemen gevaarlijker was dan zwijgen.
Tussen de uitzichtloosheid rond mijn demente moeder en een vader die alles negeert, was er ook een koppelsessie bij de psychologe. Om woorden te zoeken voor de storm die tussen ons hangt. Niet omdat er sprake is van een conflict, maar door een existentiële spanning in het leven dat we al vijftien jaar samen opbouwen.
Al snel werd duidelijk dat de tijd voor een sociale transitie nog niet rijp is. Niet omdat het verlangen verdwenen is, maar omdat de draagkracht verschilt. Omdat sommige stappen voor de één hoop betekenen en voor de ander overweldigend zijn. En omdat de datum voor FFS, samen met de situatie rond mijn ouders, een druk legt die moeilijk te onderschatten valt.
Voorlopig blijft alles dus onveranderd. Tot duidelijk wordt welke weg we willen volgen. Toch blijven we investeren in onze toekomst samen. Niet ondanks de spanning, maar ermee. Met liefde en overtuiging, maar ook met het onderliggende weten dat de storm die we ontwijken niet verdwijnt zolang we eromheen blijven leven.
Mijn blog 
Plaats een reactie