Mijn blog

De afgelopen maanden leek alles langzaam op zijn plaats te vallen. Mijn gezin groeit mee in mijn traject. Collega’s reageren ondersteunend. Medische stappen volgen elkaar op. Objectief bekeken ligt de weg naar mijn transitie open.

En toch merk ik dat, hoe dichter ik bij die realiteit kom, hoe vaker twijfel en angst opduiken. Niet luid of dramatisch, maar als een soort mentale stroperigheid. Alsof mijn gedachten trager worden. Alsof ik vast begin te zitten.

Soms vraag ik me plots af of ik dit wel echt wil. Die vraag komt niet omdat er iets veranderd is in de omstandigheden. Integendeel. De omstandigheden zijn beter dan ik ooit had durven hopen. Misschien is dat precies het punt. Tot nu toe zat mijn traject vooral in voorbereiding. Laserbehandelingen, hormonen, logopedie, gesprekken, plannen maken en FFS vastleggen. Allemaal stappen vooruit, maar nog altijd in de sfeer van “het traject”. Je kan daar nog een beetje naast blijven staan. Alsof het ergens naartoe leidt, maar nog niet volledig realiteit is.

Nu begint het anders te voelen. Mijn gezin beweegt mee. Mijn lichaam verandert. De operatie staat voor de deur. Het wordt concreet. En dat is precies het moment waarop mijn brein lijkt te zeggen dat we even moeten wachten. Niet omdat ik plots iemand anders wil zijn. Maar omdat ik iets ga loslaten dat ik zevenenveertig jaar ben geweest. Zelfs als die identiteit nooit volledig klopte, was ze wel vertrouwd. Ze gaf structuur aan mijn leven.

Wanneer zo’n grote verandering dichterbij komt, voelt het verleden plots minder intens. De gevoelens die ooit zo duidelijk waren, lijken afgevlakt. Ik merk dat ik mezelf soms bewust moet herinneren aan hoe sterk bepaalde gevoelens waren voordat ik dit traject begon. Je zou verwachten dat alles helderder wordt naarmate je dichter bij een beslissing komt. In werkelijkheid lijkt het soms omgekeerd te gebeuren. Alsof het brein de spanning probeert te verminderen door alles wat minder scherp te maken.

Daar komt nog vermoeidheid bij. Een transitie is niet alleen een persoonlijk proces. Het is ook een relationeel, praktisch en medisch traject. Je denkt na over je leven, je partner, je kinderen, je werk en je omgeving. Je tracht jezelf te aanvaarden, plant gesprekken, afspraken, timing en gevolgen. Dat vraagt energie. Veel energie. Na maanden in die spanning te zitten merk ik dat mijn systeem gewoon moe wordt. En wanneer je moe bent lijkt de eenvoudigste oplossing plots aantrekkelijk. Misschien moet ik gewoon stoppen. Niet omdat het beter zou zijn. Maar omdat het eenvoudiger lijkt.

Verandering wordt vaak voorgesteld als een helder verhaal van bevrijding en vooruitgang. In werkelijkheid voelt het soms rommelig. Een mengeling van opluchting, rouw, angst, hoop en vermoeidheid. Allemaal tegelijk.