Terwijl ik dit typ zit ik in mijn knusse woonkamer, staar ik door het schuifraam en aanschouw ik 12 jaar aan herinneringen. Alhoewel niet alles 100% gaat in mijn leven ben ik dankbaar wat het universum me gegeven heeft. Mijn hefboom staat al jaren op ‘belachelijk gelukkig’, in die mate dat het best wat gewicht aan de andere kant kan verdragen. De vraag is nu of het verstandig is af te tasten hoeveel gewicht de andere kant aankan.
Als ik reflecteer over wat er allemaal gaande is en voel ik me belachelijk. In plaats van alles te omarmen ben ik bezig dingen te veranderen. Om de veilige cocon waarin we zitten open te breken, met als resultaat ons uiteindelijk kwetsbaar in de wereld te zetten met wie weet welke uitkomst.
Foto’s van Britt doen me slechter dan ooit voelen. Ik zie enkel de verklede man. Ik zie het zo hard, dat ik me afvraag wat ik in Godsnaam aan het doen ben. Ik ga nooit het uiterlijk en de uitstraling hebben waarnaar ik verlang Ik ga altijd de freak zijn. In welke positie zet ik mijn partner en kinderen zo?
Ik voel me ongenaakbaar als man. Een leuk, gezond gezin en leuke jobs. Weinig kan ons raken. Onze gezondheid, levensstijl en veiligheid zijn in de mate van het mogelijke gewaarborgd. En dat geeft een verdomd goed gevoel.
Niets is de moeite om dit in gevaar te brengen. Zeker geen intrusieve gedachten.
Maar die gedachten maken me gek. Ik ervaar enorm tegengestelde gevoelens en noden. Het is op het schizofrene af.
Mijn blog 
Plaats een reactie