Net zoals bij de aankoop van een TV wil ik ook over het transitietraject alle objectieve informatie kennen vooraleer ik een beslissing neem. Maar alhoewel ik om die reden al jaren het internet afschuim, zit ik nog steeds vol twijfels. Nog steeds ben ik obsessief op zoek naar verhalen, stiekem vooral van mensen die spijt hebben van soms onomkeerbare keuzes. Zo is momenteel ‘passabel zijn’ een populaire zoekopdracht. Het idee dat ik na een (sociale) transitie de transgender zou blijven weegt zwaar. Als ik ooit de beslissing neem over hoe ver ik wil gaan, dan wil ik er, liefst meteen, als een ietwat knappe vrouw uitzien, alleszins niet meer als de man-met-pruik-en-jurk.
Tegelijkertijd besef ik nu dat dit relatief is.
Sinds kort ga ik maandelijks naar een praatgroep. Toen ik de aanwezige ‘mannen-met-pruik’ zag, merkte ik vooral hun gebreken op. Dat verdwijnt telkens wanneer ik zie hoe respectvol en puur ze naar elkaar en naar de wereld kijken. Al snel kreeg ik een enorm schuldgevoel omdat het me deed beseffen hoe oordelend en oppervlakkig ik wel ben.
Ons zicht op de wereld is een reflectie van onze eigen ziel. De ware schoonheid, zeker van mensen, zit hem erin om deze schoonheid te willen zien en de moed te hebben om open te staan voor wat anders is. Om je oordeel niet onmiddellijk te vellen. Maar dat is gemakkelijk gezegd dan gedaan, vooral bij mezelf. Ik stop bv. veel te veel energie om alle mogelijkheden te onderzoeken om onmiddellijk na mijn eventuele coming out niet als transgender gezien te worden. Een pruik, faciale chirurgie, liposculptuur, hormoonbehandeling, logopedie… De mogelijkheden om het maatschappelijk ideaal proberen te bereiken zijn enorm. Maar er zijn niet te onderschatten uitgaven, medicatie en operaties voor nodig. En, niet onbelangrijk, zeker niet als je bijna 50 jaar bent, véél tijd.
Ik moet mezelf blijven herhalen dat ik het vooral moet doen om mezelf in de spiegel te kunnen aankijken, want anders zal het nooit genoeg zijn; er zal altijd wel iets zijn dat mooier en beter kan. Mensen zullen altijd wel een oordeel hebben. Jammer genoeg is het niet evident om het verschil te zien tussen wat ikzelf wil en wat mijn angst mij toeroept. Zo ben ik bang om niet meer (beter gezegd: nog minder) aan de maatschappelijke verwachtingen te voldoen, en daarbij mijn bijhorende privileges te verliezen.
Het wordt geen gemakkelijke reis. Dat is ongeveer de enigste zekerheid. Het is letterlijk een sprong in het duister. Een sprong waarvan ik momenteel niet weet of ik hem wel wil nemen. Welke risico’s ik bereid ben te nemen om die onrust in mijn hoofd te temmen.
Mijn blog 
Plaats een reactie