Ik dacht dat mijn reis duidelijkheid en rust zou brengen. Dat ik een soort halleluja-effect zou ervaren. Maar ik zit vast tussen twee grote tegenstrijdigheden, en ik vind niet de moed om het te doorbreken.
Langs de ene kant is het een weg naar de oplossing van mijn piekeren, mijn frustraties. Naar rust in mijn hoofd. Niet meer moeten doen alsof. De kers op mijn quasi perfecte leven. Langs de andere kant is het een sprong in het duister. Ga ik mooi genoeg zijn? Ga ik aanvaard worden? Ga ik mezelf kunnen aanvaarden? Gaat mijn huwelijk het overleven? De band met mijn kinderen? In hoeverre gaat het mijn professioneel leven beïnvloeden? En mijn nu al beperkt sociaal leven? Het is nu eenmaal een verhaal waar niet echt een weg terug is, waar ik achteraf kan zeggen: weet je wat, het was maar om te lachen hé….
Ik probeer in kaart te brengen wat ik zelf in de hand heb: welke zaken zijn er mogelijk om zo mooi en passabel mogelijk te worden en zal mijn gezin het overleven?
Ik dacht altijd dat mijn reis duidelijker ging worden naarmate het vorderde. Niets is minder waar. Nog nooit sloeg de twijfel zo hard toe als nu. Ja, de Britt momenten bezorgen me rust. Neen, ik haat mijn Bart momenten niet. Ze voelen zelfs veilig en voorspelbaar.
Ik draai al maanden in cirkels, en ik zie niet meteen in hoe ik dat kan doorbreken.
Mijn blog 
Plaats een reactie