Mijn blog

Ik heb inmiddels driekwart van een verwacht gezond mensenleven achter de rug. En ik mag niet te hard klagen, integendeel.

Hoewel het misschien makkelijker was geweest dat mijn genderdysforie veel eerder naar voren was gekomen, vraag ik me af of ik dan hetzelfde leven had kunnen leiden. Zelfs met het feit dat het verdriet en de tegenslagen die bij het leven horen ook mij niet gespaard hebben, heb ik van weinig spijt. Elk moment heeft geleid naar het volgende en ik ben dankbaar voor wat het me gebracht heeft.

Veel zin om een verklaring te zoeken waarom de dysforie juist nu zo aanwezig is heb ik niet. Het lijkt me belangrijker om uit te zoeken wat ik er mee ga doen. De dysforie is er om te blijven. Negeren is een optie, maar dat wil ik niet meer. Ik wil het recht in de ogen kijken en er leren mee om te gaan op zo een manier dat het mijn gezin intact houdt. Om er te blijven naar streven om op mijn sterfbed zo weinig mogelijk spijt-momenten te hebben.

Momenteel doe ik dat door middel van:

• maandelijkse gesprekken met een psycholoog. Dat is zowat de motor die voorkomt dat deze tocht een stille dood sterft. Het is immers verleidelijk om alles te laten zoals het is.
• laserbehandelingen voor mijn baard. Dat is een discreet maar noodzakelijk iets om mijn zeldzame Britt-momenten met minder dysforie te kunnen beleven.
• bijna obsessief naar informatie zoeken. De dysforie is een quasi-constante in mijn gedachten en mijn opzoekingen helpen om die maalstroom onder controle te houden
• zo eerlijk als mogelijk met mijn partner te zijn, zonder het onderwerp te laten domineren.

Wat ik nog uit de weg ga, is het proberen beantwoorden van enkele fundamentele vragen, zoals hoever ik wil gaan en aan welk tempo. Is mijn dysforie groot genoeg om mijn gezin op het spel te zetten? Om de rest van mijn leven ‘die transgender’ te zijn? Mijn cis-privileges op te geven? Zullen de voordelen opwegen tegen de nadelen? Moet ik echt kiezen, kunnen beiden niet bestaan?

Want ik ben bang. Bang dat mijn geluk ooit opraakt. Bang om het leven van mijn geliefden op hun kop te zetten met wie weet met welke uitkomst. Er zijn zoveel variabelen dat het voelt als gokken met alles wat me dierbaar is. Wil ik dat wel?

En intussen besef ik dat het balletje eigenlijk al aan het rollen is.