Mijn blog

De mens is een kuddedier omdat we als soort sterk afhankelijk zijn van sociale structuren en groepsverbanden. We hebben een diepgewortelde behoefte aan sociale interactie; het gevoel ergens bij te horen is essentieel voor ons welzijn. We gebruiken anderen als maatstaf om ons gedrag en onze overtuigingen aan te passen, wat zorgt voor een gevoel van harmonie. Mensen die afwijken van traditionele normen kunnen het risico lopen afgewezen te worden door familie, vrienden of zelfs de bredere samenleving.

Het nadeel van werken aan je genderdysforie op latere leeftijd is dat je intussen een leven opgebouwd hebt. Een huwelijk en kinderen, maar ook familie, collega’s, vrienden… Allemaal mensen waarmee je herinneringen hebt. Waarmee je een band hebt. Die in je hart zitten en die je zou missen. Allemaal mensen die een (al dan geen polariserende) mening hebben over het onderwerp. Al meerdere keren kreeg ik het ijskoud toen ik familieleden, vrienden of collega’s denigrerende en zelfs kwetsende opmerkingen hoorde maken over het onderwerp. Wat als ze het niet begrijpen? Wat als ze het niet aankunnen om met met mijn nieuwe ik om te gaan?

Hoewel het afwijken van de norm uitdagingen met zich meebrengt, biedt het ook kansen voor diepe verbindingen. De kracht ligt in het vinden van gemeenschappen waar acceptatie en steun vanzelfsprekend zijn. En dat zal wellicht met zich meebrengen dat ik, en bij uitbreiding gans mijn gezin, voor een deel opnieuw zal moeten beginnen. Afscheid zal moeten nemen van mensen waarvan we houden om plaats te maken voor nieuwe verbintenissen.

In theorie een logische zaak, maar mensen die het moeilijk hebben bij sociale contacten en altijd hun best gedaan hebben om aanvaard te worden, voelt het momenteel onoverkomelijk, ten minste bijzonder angstaanjagend.