Conservatieven hebben een nieuwe zondebok gevonden: transvrouwen. Terwijl het klimaat onomkeerbaar verandert, oorlogen dreigen of woeden, de geopolitieke spanningen pieken, democratieën wankelen en fundamentele mensenrechten openlijk worden uitgehold, lijkt een groeiende groep mensen geobsedeerd door één vraag: wat zit er in iemands broek wanneer die naar het toilet gaat?
Hoe groter de greep van conservatieve krachten op het publieke debat, hoe heviger de aanval op transvrouwen wordt. Rechten worden geschrapt, medische zorg ontzegd, bestaansrecht betwist. Tegelijk verliezen online volgelingen steeds meer hun remmingen: haat is niet langer iets dat stiekem gebeurt, maar iets dat openlijk wordt gepromoot. Sommige media spelen dit bewust uit, en het algoritme doet de rest. De haat voedt zichzelf — en groeit.
Wat deze haat dragelijker zou kunnen maken, is rationaliteit. Maar die ontbreekt volledig. Vrijwel alle zedenfeiten worden door cisgender mannen gepleegd — maar die waarheid lijkt irrelevant. In plaats daarvan worden transvrouwen, een groep die 0,2% van de wereldbevolking uitmaakt, voorgesteld als een existentiële bedreiging: voor vrouwenrechten, voor kindveiligheid, voor het toiletbezoek. Ze worden afgeschilderd als indringers onder douches, als roofdieren in vermomming, als pionnen in duistere complotten. Het is absurd. En tegelijk levensgevaarlijk.
Ik weet dat dit geluid vooral online luid klinkt, en in het echte leven vaak stil blijft. Maar de impact is reëel. Elke haatdragende commentaar raakt. Niet alleen mij, maar ook mijn gezin. Het voedt een angst. Hoe lang nog voor deze ‘helden van het toetsenbord’ ook hun laatste schroom verliezen, en de online dreiging een fysieke vorm aanneemt? Hoe lang nog vooraleer het beleid ook hier gebaseerd wordt op bliksemafleiders? Waar waarheid en feiten ondergeschikt zijn. Waar mensen tegen elkaar uitgespeeld worden.
Ik weet ook dat de meeste trans mensen hun leven leiden zonder dagelijks iets van die haat te merken. Maar voor mij, in het midden van mijn zoektocht naar aanvaarding, is het een blok beton. Een gewicht dat ik elke dag meedraag.
Ik ben dankbaar dat ik in België woon, in een relatief veilig en progressief land. Maar zelfs hier is het soms moeilijk om boven de wereldwijde golf van afkeer uit te blijven kijken.
En toch blijf ik kijken. Ga ik voort. Niet omdat het een keuze is of omdat ik dapper ben. Maar omdat het niet anders kan. Omdat stilstaan geen optie is wanneer jezelf worden het enige is wat nog klopt.
Mijn blog 
Plaats een reactie