Mijn blog

In onze keuken hangt een weekplanner die met zorg bijgehouden wordt. En terecht, want vaak verbaast het me hoe vol hij staat. De laatste tijd valt het me ook op hoe vaak er een afspraak op staat die met mijn zoektocht te maken heeft: baardepilatie, gesprekken met mijn psychologe, een afspraak voor een haarwerk,  praatavonden, en sinds kort ook logopedie.

Nu ik het zo opsom overvalt het me hoe aanwezig het in ons leven geworden is. Bijzonder, want mijn indruk is het tegenovergestelde. Mijn baard is er nog steeds en het zal nog ongeveer duizend sessies vergen vooraleer hij weg zal zijn; mijn zoektocht naar Britt en hoe ze in ons huwelijk past is nog volop bezig en het zal wel nog even duren voordat ik mijn stem enigszins onder controle heb. Ik ben bewust zo vroeg mogelijk met die dingen begonnen zodat, als de beslissing om ‘ervoor te gaan’ valt, er al een basis ligt. Komt die beslissing er niet, dan is er niets onomkeerbaar of bepalends gebeurd. Het voelde doordacht, proactief, vooruitziend.

Maar nu valt het me op hoeveel middelen het vraagt van ons gezin. Hoe die groeiende aanwezigheid er enerzijds voor zorgt dat ik vooruitgang boek (of toch dat gevoel heb) en dat we als koppel het proces niet totaal kunnen negeren maakt het ook mijn tweestrijd groter. Langs de ene kant geniet ik van de mensen die Britt zien en haar willen helpen, van het gevoel van de wind in mijn haar en de kleding tegen mijn huid, van mijn weerspiegeling in een raam en van die momentjes waarop ik plots hyperbewust ben van mijn openlijke vrouwelijkheid. Maar meer en meer slaat ook de paniek toe. Als mijn hart bonkt, mijn maag zich omkeert en de wereld kantelt neem mijn innerlijke struisvogel het bliksemsnel over. Het idee om ooit als Britt voor mijn kinderen te staan, voor mijn collega’s, voor mijn familie — het verlamt me dan volledig. Tot op het punt dat ik mezelf haat.

Wat ben ik aan het doen?

Ik voel me niet eens zo slecht in mijn mannelijke rol. Ik speel ze al 47 jaar. Ik geniet nu ook van de wind en de zon. Mijn leven is veilig, stabiel en zo voorspelbaar mogelijk. Mijn spiegelbeeld voelt dan anders, maar de liefde en zekerheid die ik thuis ervaar compenseert veel. En die jaloezie wanneer ik naar vrouwen kijk—is die echt zo allesomvattend? Ik heb het goed. Beter dan ik ooit verwacht had. Is dat niet genoeg?

Wat ben ik in godsnaam aan het doen?