Ik kan lezen en ontdekken wat ik wil. Maar 1000 websites, filmpjes en therapiesessies later moet ik ook eens aan landen beginnen denken.
Er zijn twee kanten aan het verhaal. Enkele feiten van de ene kant:
Ik heb enigszins een wens om een andere gender te zijn (of me als een ander gender te gedragen) en heb een overtuiging dat ik me beter zou voelen als het ervaren gender. Mijn dwanggedachten en paniekaanvallen duiden op een significante lijdensdruk en beperken me in sociale, werkgerelateerde en andere belangrijke levensdomeinen. Dit leidt tot een enigszins verlangen om geaccepteerd te worden als een persoon van het ervaren gender.
Langs de andere kant ervaar ik mijn huidig leven als bijzonder geslaagd. Ik ben gelukkig met het geluk dat mijn gezin me brengt en ben me ervan bewust dat ik dit moet koesteren en verdedigen. Een transitie zou de grondvesten van mijn huidig leven doen daveren, met een ongekend resultaat. Bovendien ben ik ook niet meer fris en fruitig, waardoor ik mijn leven lang de transgender zou zijn.
Het is een brainfuck. Ik wil het allemaal, maar dat kan niet. Als er moet gekozen worden, kies ik, zonder enige twijfel, voor mijn gezin. Misschien moet ik een landingsplaats vinden waardoor alles kan blijven zoals het is, maar zonder de dwanggedachten. Misschien via een vluchtroute; één of andere dimensie waarin Britt af en toe kan bestaan, met de zon op haar huid en de wind in haar haar.
Plaats een reactie